NEREDE ESKİ BAYRAMLAR?

Vural Akın

e-mail göndermek için tıklayın

Hınzırlığmdanmıydı neydi? Komşu-nun kapı zilini basar heyecanla bek-lerdim kapı açılsın diye. Yatağımın baş ucuna koyup sabaha kadar bekçiliğini yaptığım bayramlıklarımı düzeltir ev sa-hibi buyur etsin diye sabırsızlanırdım. Geç mi açıldı kapı? Üst üste basardım zilin düğmesini. Olmadımı, tekmeler-dim sinirimden kapıyı, kapının ne suçu vardı bilip bilmeden. Açılan kapıdan kır saçları görünen amca buyur etme-den eline yapışırdım öpmek için, seve-cen bir kedi edasıyla.. Beyhudar ol ev-lat sözüyle verilecek olan bahşişin gel-mesiydi benim için önemli olan. Alla-hım o da ne? Plastik bir tabanca, su tabancası. Teşekkür bile etmeden pan tolonumun kayışına geçirdimmi vınn der koşarım Fevzi’nin yanına. Yılmaz sümüklerini çekerek imrenirdi su ta-bancamı. Nerden aldın, kim verdi len diye sorduğunda adresi yanlış göste-rirdim aynı tabancadan alıp da rakibim olmasın diye. Ayrıcalığım olsun ister-dim. Fevzi çakardı kim verdiğini. Söy-leyeyimmi diye sorardı. Kaş göz işare-tiyle hayır derdim. Öyleyse bende ala-cağım o tabancadan. Ekerdik Yılmaz’ı. Yine giderdik tabanca aldığım eve. Kapının zili çalar uzun uzun. Ev sahibi meşguldür pattadak kapıyı açacak değil ya. Saçları dalga dalga taranmış abla kapıda. Buyur edilir. Girer girmez ellerini yapışırız öpmek için. Bahşişler önemli ilk etapta. Tatlı, çikolata, biskü-vi ve de paracıklar. Sonra bir kolonya. Yüz yüze bakmadan odanın duvarları süzülür. İkram edilen tatlının şurubu kah üzerinize kah halının üzerine dö-külürken yan gözle ev sahibine çaktımı çakmadımı diye bakarsınız ya, ev sahi-bi sizi süzdükçe tatlımı yediniz, tatlımı sizi yedi bilemezsiniz. Teşekkür etmek aklıma bile gelmezdi, bahşişimi de al-dım ya, annene selam söyle oğlum sö-zü kulağımın bir tarafından girer diğer tarafından çıkardı. Büyüklerimden kap mıştım. Kapı açılmadan önce ev sahibi kim o diye sorduklarında, komser Ha-san derlerdi, sözde espri yaparlardı. Bende kim o dediklerinde kasıla kasıla komser Ali deyiverirdim cırtlak sesim-le, sonra da kıs kıs gülerdim sanki i-nandırmış gibi. Nerede o eski bay-ramlar?
Vekillerden büyüklerimize gönderi-len bayram tebrikleri. Ama İsmet Sez-gin’den ama Nahit Menteşe’den baba-ma gelen tebrik kartlarının şahsımay-mış gibi arkadaşlarıma göstere göstere bir kalırdım. Ya şimdi? Ne oluyor neler oluyor? Nereye gidiyoruz? Gidişatımı-zın geleceği ne? Bırakınız vekilleri sizle-ri hatırlasınlar da, biz bu insanlar için vekil olduk, kariyer sahibi olduk, yaşa-mımızın akıntısı değişti, onlara borçlu-yuz diye düşünmeye gidedursunlar, acaba akrabalar arası samimiyetler, saygılar, sevgilerin ölçüleri eski samimi-yetlerle ölçülebilecek mi? Orantı kuru-labilir mi? Küskünlerin ortadan kalka-cağı, kırgınlıkların giderileceği, bağların daha kuvvetli hale gelebileceği bay-ramlar artık eski bayramlar değil. Tatil köylerine, otellere, motellere hucum eden insanlar el öpmeden, büyüklerin hayır dualarını almadan, küçüklerine sevgi aşılamadan bayram yaptık diyor-lar ya, şaşıyorum da şaşıyorum.. Acı-sıyla tatlısıyla aynı eve paylaşmış, bir-birlerinin eskilerini giyerek büyümeğe çalışan, kü-çüğü ağladığında büyü-yünce ağla-yan kardeş-lerin bile bayramda birbirlerini aramadığını gördükçe, ninemin evinde cümbür cemaat toplanan, yenilen içilen o eski günleri mumla da aramak içimden gelmiyor değil hani. Manevi duygular, manevi ilişkiler birer birer kaybolarak ilişkiler maddiyat üzerinde yoğunlaş-tıkça, çıkarlar üzerinde yaşam temelleri atıldıkça, eski bayramları özlem duy-maktan başka yapacak bir şeyimizde kalmayacak. Bir bayramda geçti. Geç de olsa bayram yazımı ancak suna-bildim. Belki yaşam devam ederse diğer bay-ramları eski bayramlar alış-kanlığı ile kutlarız da, gelecek nesillerin topyekün olmasını sağlarız.
* * *
Beynindeki düşündüklerini bir başka-larıyla paylaşmak isteyenlere hep say-gı gösteririm. Siyasi görüşü ve misyo-nu ne olursa olsun, yaşadığım yere saygı duyan, ilgi gösteren insanların elini öpesim gelir duygularımda. Be-nim için önemli olan siyasi görüşten ve düşüncelerden öte ilçemin sorunlarının masaya yatırılıp çözüme geçilmesidir. Bu nedenle midir bilmiyorumda, AKP Belediye Başkan Adayı Selahattin Yü-zügüldü ile ikinci kısa sohbetlerimden anladığıma göre, Çine halkı Yüzügüldü gibi beyin takımlarını doğdukları yere geri getirmek için fedakârlık yapmalı-dır. Belediye başkanı seçilsem de seçil-mesem de kabuğunu yırtamayan il-çem için her şeyimi ortaya koyacağım diyen Yüzügüldü, makam ve mevkileri öne çıkartarak tekelciliğe rant veren in-sanlarla mücadelem ömür boyu süre-cektir. Belediyeciliği, yol yapmak, su getirmek, çöp toplamak gibi asli gö-revlerden başka çok şeylerin sıra bekle-diğini çok iyi biliyorum. Benim için önce yatırım, daha çok iş sahası yarat-maktır. Çiftçisinden, imalatçısına, üreti-ciden küçük esnafına kadar ekonomik rahatlık getirecek projeleri canlandır-maktır ilk hedefim. Siyasi kariyerimi, bürokrat kariyerimle birleştirerek görüş ve düşünceleri Çine üzerinde yoğunla-şacak olan, parmak kaldırıp parmak indirmek gibi alışkanlıkları olmayan be-yinlerle pekiştireceğim diyor. Ne diye-lim doğruya doğru.
Ama ömrünü siyasete harcayan Ab-dullah Afşin’in AKP’de başkan adaylığı da tartışılacak olursa, önce O’nun adı-nın ön plana çıkması gerektiği düşün-cesindeyim ki, politika, bu günkü tar-zıyla proje üretmek yerine isimler üze-rinde ve partinin durumuyla öne çıkar-tılıyorsa, ki öyle oluyor, nasıl CHP’de Osman Aydın ve DYP’de Celalettin Kocamaz isimleri varsa AKP’de önce Abdullah Afşin’in ismi olmalıdır. Güzel ve heyecan verici bir seçim yaşanacak. Üç kurt isim, ikisi yıllardır aynı çizgide ama bugün değişik yerlerde olacağı için kozlar paylaşılacak. Taşın altına eli-mizi soktuk düşüncesinden ayrılama-yanlar veya ayrılmak istemeyen yöne-ticiler yapılacak listelerde dengeleri boz mazsa, durgun su bulandırılmazsa ya-rış daha da heyecanlı olacak.
Önce parti yerine, önce insan ve bu insanın bize gelecek vaadedeni olması dileğiyle.